Giuseppe Maddaloni: Olimpiyat altınıyla değişen hayatın hikâyesi
Giuseppe Maddaloni, Sydney 2000’de 73 kiloda kazandığı olimpiyat altınının üzerinden yıllar geçmesine rağmen judoyla kurduğu bağı aynı tutkuyla sürdürüyor. Güney İtalya’nın başarılı judo ailelerinden birinden gelen Maddaloni, 1998 ve 1999 yıllarında Avrupa şampiyonluğuna ulaştı; daha sonra İtalya’nın genç kuşaklarına antrenör olarak yol gösterdi. Maddaloni bugün ise Uluslararası Judo Federasyonunun hakem ekibinde denetçi olarak görev yapıyor.
Olimpiyat şampiyonluğuna giden yolda hedefinin yalnızca altın madalya olmadığını vurgulayan Maddaloni, tatamiye her çıktığında hissettiği duygunun kendisi için asıl motivasyon olduğunu söyledi:
“Antrenman yaparken olimpiyat sonucunu düşünmüyordum. Sadece sporu ne kadar sevdiğime, tatamide bulunmaktan ne kadar büyük mutluluk duyduğuma odaklanıyordum. Hareketin verdiği keyfi yaşıyor, judo değerleriyle dolduğumu hissediyordum. Bu duygu çocukluğumdan beri hiç değişmedi. Olimpiyat altınından önce de şimdi de ayaklarım tatamiye bastığında judoyu sevdiğimi, judonun da beni sevdiğini hissediyorum. Aramızda karşılıklı bir bağ var. Ben judo yaparken tek bir sonuç, hatta olimpiyat altını için mücadele etmiyordum.”
Maddaloni’ye göre altın madalya, kişisel gelişiminin yalnızca bir parçasıydı. Şampiyonluğun ardından değiştiğini kabul eden İtalyan judocu, bunun sadece madalyadan değil, büyümekten ve hayat tecrübesi kazanmaktan kaynaklandığını belirtti.
“Altın madalyadan sonra değiştim ama büyüdüğüm için de değiştim. Altın, bu gelişimin bir parçasıydı. Daha olgun bir insan oldum ve olimpiyatlar da bu gerekli sürecin içinde yer aldı.”
Madalyasız bir hayatla madalya sonrasındaki hayatının aynı olup olmayacağı sorulduğunda ise yanıtı netti: “Madalyasız aynı insan olmazdım.”
Maddaloni, olimpiyat şampiyonluğunun yalnızca birincilik derecesi anlamına gelmediğini, asıl değerinin bu başarıdan sonra nasıl yaşandığında ortaya çıktığını ifade etti:
“Madalyaya sahip olmak her zaman şampiyon olmakla aynı şey değildir. Olimpiyat altını sorumluluk getirir. Altın madalya, o etkinlikte birinci olduğunuzu gösterir; fakat asıl değer, bunu nasıl yönettiğinizde, ona nasıl anlam yüklediğinizde ve o andan sonra nasıl çalıştığınızda saklıdır.”
Şampiyonluğun sosyal ilişkileri üzerindeki etkisine de değinen Maddaloni, bazı insanların kendisine madalya öncesinden farklı bakmaya başladığını anlattı. Kızlarının babalarının olimpiyat şampiyonu olduğunu bilmesinin de ayrıca bir sorumluluk yarattığını belirten deneyimli judocu, bu imajı ailesi üzerindeki baskıyı artırmadan taşımayı öğrenmek zorunda kaldığını söyledi.
“Kızlarım büyüyor ve onların benimle aynı şeyi başarmayı hedeflemesini istemiyorum. Bu, üzerlerinde çok fazla baskı oluşturur. Beni seven herkes, ailem ve en yakın arkadaşlarım benimle her zaman gurur duydu. Ancak bu başarı, aramızdaki sevgiyi değiştirmedi.”
Napoli doğumlu Maddaloni’nin söyleşisi, kendi ana dilinde konuşabilmesi için İtalyanca gerçekleştirildi. Uluslararası Judo Federasyonunun dil ekibinden Elisabetta Frattini de görüşmede çevirmen olarak yer aldı. Frattini, Sydney’deki o güne dair hafızasında hâlâ güçlü duygular bulunduğunu dile getirdi:
“O günü hatırlıyorum. Pino’nun ağladığı bir fotoğrafımız var ve o fotoğraf hâlâ beni ağlatıyor. Onu çocukluğundan beri tanıyorum. Pino, ailesi, yaşadığı bölge, Napoli, arkadaşları ve toplumu için çok şey değiştirdi. Sadece sevdiği işi yaparak herkes için yeni bir dönem başlattı. Bu gurur ve takdir hakkında çok şey yazıldı ama anlatılanların tamamı gerçek.”
Hayat şimdi farklı mı?
Bu soruya Maddaloni, değişimin temelinde madalyadan çok geçen yılların, yaşananların ve ailesinin bulunduğunu söyleyerek yanıt verdi:
“Şimdi yaşadığım hayat nedeniyle farklıyım. Önceden daha genç bir Pino vardı, şimdi ise daha yaşlı bir Pino var; fakat özünde aynı insanım, sadece büyüdüm. İnsanı değiştiren ya da değiştirmesi gereken şey madalyanın kendisi değil; deneyimler, zamanın geçmesi ve ailedir. Madalya, bundan sonra yaşananların yalnızca bir parçasıdır.”
Judo sevgisinin çocukluğunda başladığını anlatan Maddaloni, tatamiye adım atmanın kendisi için hâlâ eve dönmek gibi olduğunu belirtti. Babasının kendisine doğduğu günden itibaren judo öğrettiğini söyleyen İtalyan şampiyon, çocukken babasının derslerinin bitmesini beklerken tatamide uyuduğunu da anlattı.
“Bunun gerçekleşmemesi mümkün değildi. Küçükken tatamide hissettiklerimden dolayı bunun kaderimde olduğunu düşünüyordum; başka bir ihtimal yoktu. Babam doğduğum günden itibaren bana judo antrenmanı yaptırdı. Ayakkabılarımı çıkarıp tatamiye basmak, bugün sporcularla başka şehirlere gittiğimizde ya da hakem toplantılarında bulunduğumuzda bile beni mutlu ediyor. Takımımla seyahat ederken orada uyuyabilirim ve kendimi evimde hissederim. Çocukken kendi sınıfımda antrenman yapıyordum, babam ise sonraki dersleri veriyordu. Onu beklerken tatamide uyurdum. Dersi bitince beni uyandırır ve eve götürürdü. Başka bir hayat yaşamak mümkün değildi.”
