İspanyol Teknik Direktör: Avrupa futbolundaki büyük paradoks
İspanyol Teknik Direktör paradoksu, Avrupa futbolunun en büyük sahnesinde bütün çıplaklığıyla ortaya çıktı. Şampiyonlar Ligi’nin başladığı gün, İspanya’dan turnuvaya katılan beş takımın dördünün İspanyol olmayan teknik adamlar tarafından çalıştırıldığı duyuruldu. Bu tablonun tek istisnası ise Iñigo Pérez oldu.
Ancak aynı gün açıklanan Altın Top adayları, başka bir gerçeği gözler önüne serdi: En iyi beş teknik direktör adayı arasında dört İspanyol teknik adam bulunuyor. Bir tarafta Mourinho, Flick, Simeone ve Pellegrini; diğer tarafta ise De la Fuente, Luis Enrique, Arteta ve Unai var. Avrupa’nın önde gelen takımlarındaki tercih ile İspanyol teknik adamların uluslararası itibarı arasındaki çelişki, futbolun en dikkat çekici taktik savaşlarından birine dönüşüyor.
İspanya Millî Takımı’nın teknik direktörü ile Paris Saint-Germain, Arsenal ve Aston Villa’nın çalıştırıcılarını bir araya getiren ortak özellik oldukça net: Hiçbiri şu anda, teknik direktör koltuklarında İspanyol isimlerin hâlâ çoğunlukta olduğu İspanya Ligi’nde görev yapmıyor. Buna rağmen ligdeki 20 takımın 12’si İspanyol teknik adamlar tarafından yönetiliyor. Büyük kulüpler ise hangi gerekçeyle olursa olsun, bu seçeneğe mesafeli duruyor.
Real Madrid’de son dönemde yaşanan örnekler, gelişim süreci bakımından farklı olsa da sonuçları itibarıyla birbirine benziyor. Xabi Alonso ve Arbeloa ile ilgili kararlar art arda geldi. Barcelona’da ise kupa kazanmak bile Xavi Hernández’in görevinden ayrılmasını engelleyemedi. Atlético Madrid cephesinde İspanyol teknik adam görmek içinse futbolun uzak geçmişine, Goyo Manzano dönemine kadar gitmek gerekiyor. Üstelik adı geçen isimlerden yalnızca Manzano şu anda takım çalıştırmıyor; ilk iki isim Premier Lig’de görev yaparken, üçüncü isim Hollanda Millî Takımı tarafından kadroya katıldı.
İspanyol teknik adamların yükselişi ise bununla sınırlı değil. Bir yıllık araya rağmen Pep Guardiola, Liverpool gibi dev bir takımda Iraola, Como’da dikkat çeken işler yapan Cesc, Atina’da görev alan Mendilibar, Amsterdam’da çalışan Míchel ve Moskova’daki Carcedo bu güçlü dalganın farklı duraklarını oluşturuyor. Olimpiyat altınından Çekya’ya uzanan yolculuğuyla Santi Denia da bu listenin bir başka önemli parçası.
Her teknik adamın kendine özgü bir yöntemi, kendi futbol kitabı var. Yıllar boyunca verilen emek, bugün sahada karşılığını buluyor. İspanyol teknik direktör, artık dünya futbolunda en fazla tanınan ve saygı duyulan figürlerden biri. Avrupa’nın zirvesindeki tablo ise şu soruyu canlı tutuyor: İspanyol teknik adamların değeri tüm dünyada kabul görürken, onları en büyük İspanyol kulüplerinde görmek neden hâlâ bu kadar zor?
